Nestor amerykańskiego jeździectwa Ray Hunt mawiał: Gdy odkryjecie coś nowego o koniach, nie zapomnijcie o mnie! Powiedzcie mi o tym, nie zostawiajcie mnie w tyle.

Nigdy nie przyszło mi do głowy, że jeździectwo, którego się uczyłem (klasyczne) i to nowe (naturalne), pozostają ze sobą w sprzeczności.

W klasyce na wszystko można znaleźć „przepis”. Baskil, przepuszczalność, najazd, równowaga, impuls, kadencja, parada. Tego w naturalu brakuje. Za to jest luz psychiczny oparty na zaufaniu do trenera. Dopracowana technicznie klasyka wzbogacona o „naturalny” kontakt z człowiekiem powinna być marzeniem każdego koniarza.

Beata Pajer-Vorwerk, która jest aktualnie numerem dwa w stadzie koni, a przewodzący mu wałach „alfa” pomaga jej wychować niesfornego trzylatka, mówi tak:
Koń to istota socjalna i komunikuje cały czas. Z moich doświadczeń wynika, że większość koni (czyli te, które jeszcze nie zrezygnowały) podejmują nieustanne próby komunikacji nie tylko miedzy sobą, ale też z człowiekiem. Każde szturchniecie, ugryzienie, dotkniecie chrapami jest kolejna próbą rozmowy konia z człowiekiem. Problem polega na tym, ze wielu ludzi tego nie widzi albo widzieć nie chce i traktuje konie jak urządzenia mechaniczne, które można zaprogramować na reakcje. ONE ROZMAWIAJĄ Z NAMI CALY CZAS! i to nie telepatycznie, ale po końsku. I za to kocham ruch naturalistów, bo oni to widzą i doceniają.
Myślę, że  najlepsi na świecie zawodnicy ujeżdżenia, wkkw i skoków korzystający od niedawna z pomocy szkół Pata Parelli, Monty Robertsa czy Lindy Tellington-Jones właśnie to zauważyli i nic nie zatrzyma  wykorzystywania wszystkich znanych technik tych obydwu szkół w rekreacji i sporcie.

Moje instruktorskie doświadczenia klasyczne wzbogacone o natural horsemanship zaowocowało kursami „natural dla klasyki”. Uczymy na nich ludzi jak rozumieć konie, a konie poprawnego zachowania wobec ludzi; odczulamy konie metodami naturalnymi, ale porządkujemy także  metody klasyczne np. co zrobić, żeby rozluźnić konia w ćwiczeniu sprawiającym mu trudność i jak „jechać konia od zadu do ręki” a nie odwrotnie.

Jest wiele powodów, dla których roundpen powinien znajdować się w każdej stajni.
Praca w nim jest bezpieczniejsza od pracy na lonży, chociażby ze względu na brak fizycznego połączenia z koniem a także możliwość ucieczki konia  lub wykonania polecenie człowieka - czyli pozostawia wybór przez to silniej utrwala pozytywne doświadczenia.
W przeciwieństwie do ogrodzenia kwadratowego lub prostokątnego roundpen nie prowokuje konia do zatrzymywania się w kącie zadem do człowieka – raz „wprawiony” w ruch  łatwo ten ruch kontynuuje.                                                               
Celem wykładu jest wyjaśnić zasady pracy z koniem w roundpenie i wskazać najczęściej popełniane błędy.